..Κοίταξε το φεγγάρι κι ευχήθηκε να πας κοντά της..
και τότε άπλωσες τις ασημένιες παλάμες σου και την πήρες απ'το χέρι...
Πήγατε ως το άσπρο σπίτι στην λίμνη..
εκείνο καθρεφτιζόταν πάνω στα διάφανα νέρα..
και γύρω του το αγκάλιαζαν δέντρα και το χάιδευαν με τον ίσκιο τους...
Κι ύστερα περπατήσατε ως το δάσος..
μέσα απο μονοπάτια που έλουζε με φώς το παγωμένο φεγγάρι..
κι ήταν σα να σας άγγιζε ο άνεμος..
Τ'αστέρια έμοιαζαν με κρεβάτι βγαλμένο απο βιβλίο με παλιές ιστορίες κάποιου μάγου...
που πάνω του μπορούσες να κλέισεις τα μάτια σου και να μιλήσεις με πλάσματα που δεν είχε δεί ποτέ κανείς...
και την φωνή τους δεν την είχαν ακούσει παρά μόνο τα νερά και τα δέντρα...
Ένα πέπλο σιωπής είχε σκεπάσει τα πάντα γύρω σας κι είχατε βουλιάξει μες το σκοτάδι...
Κοιτούσες το μικρό ξωτικό κι έμοιαζε με χλωμό μοναχίκο άστρο...
κι ένιωθες την λάμψη του να σ'αγκαλιάζει και να σε καίει...
Τότε το χέρι σου γλίστρησε απ΄το δικό του..
το φίλησες....
και τ'άφησες να κοιμηθεί με τ'άλλα ξωτικά...
του ψιθύρισες "Καληνύχτα..."
κι έφυγες...
Μα κάθε βράδυ θα πηγαίνεις κόντα του...
και θα σε παίρνει αγκαλιά στο δάσος σας....
Εκει όπου είστε μόνο το μικρο ξωτικό κι εσύ....

"Oh,Alva,winds singing mild
"grace to the fairies for the elven child"
May the North-star be your guide
May it shine upon you bright

Hear the language of the woods
Seek the treasures of the hidden realm
you enchant us with your loving smile
May the magic ever dance in your heart"

...Κάθε βράδυ που έπεφτες να κοιμηθείς κι έκλεινες τα μάτια σου...
έβλεπες πάντα εκείνο το ίδιο όνειρο...
κι όσο σε χτυπούσαν τα κύμματα του χάους...
τόσο εσύ βυθιζόσουν μέσα τους...
Περπατούσες ξυπόλυτη..σ'εκείνο τον λόφο κι έψαχνες μες το χιόνι για το μικρό ξωτικό..
και μετά χανόσουν στα δάση..χόρευες κάτω απ΄τον σκοτεινό ουρανό..κι έλεγες ιστορίες με πλάσματα παράξενα...
άκουγες το μικρό ξωτικό να σου φωνάζει..
μα δεν μπορούσες να πας κοντά του...
ένιωθες να σ'αγγίζει...
μα δεν ήταν εκεί...
Έψαχνες μες τη νύχτα να το βρείς..
έφτασες κοντα σ'εκείνο το δέντρο που το είχες συναντήσει πρώτη φορά..
Το είδες και σκέφτηκες πως θα κοιμάται....
πλησίασες κοντά του..στάθηκες για λίγο απο πάνω του..και το χάιδεψες δειλά..
μη το ξυπνήσεις....
Το μικρό ξωτικό όμως..δεν θα ξυπνούσε ποτέ πια....
δυο δάκρυα άφησες να πέσουν απ΄τα μάτια σου..κι έμεινες δίχως να πείς τίποτα...
το φεγγάρι φυσούσε απαλά μες τα μαλλιά του..
και τ'αστέρια θα έλεγες πως το είχαν σκεπάσει να μη κρύωνει...
Ξάπλωσες πλάι του...
έπιασες τα κρύα του χέρια..
κι είπες θα κοιμηθείς κοντά του για πάντα...
Κι έτσι έμεινες μόνη να κλαίς και να ουρλιάζεις...σιωπηλά..
ακούγωντας το ποτάμι να σου τραγουδάει.....
Χαμογέλασες κι έκλεισες τα μάτια σου..γιατι ήξερες πως τώρα πια..
Κανένας δεν θα μπορούσε να σας χωρίσει......

Σε αγκαλιάζω στον ύπνο μου...και μυρίζεις γιασεμί.....
κι όταν σε σφίγγω..ευωδιάζεις σκοτάδι......
Με κλείνεις μέσα σου κι εγώ απλά χάνομαι...
Νιώθω να βυθίζομαι σε μια λίμνη που δεν έχει νερό....
...κι όμως εγώ νιώθω να πνίγομαι..................

...Βούτηξες πάλι σ'εκείνη την λίμνη που είχες πεί ποτέ σου δεν θα ξανακολυμπήσεις....
μα δεν γίνεται αλλιώς...
είσαι δική της πια....
Έβαλες το κεφάλι σου κάτω απ'το νερό και το μόνο που υπήρχε ήταν σκοτάδι...
Έψαχνες μανιασμένα..χώνωντας τα νύχια σου στην άμμο για τα κοχύλια που σου είχε χαρίσει Εκείνος....μέσα σ'ένα ξύλινο κατακόκκινο μικρό κουτί....
σα να έσταζε αίμα...
το βρήκες...το άνοιξες..μα το νερό τα είχε πάρει όλα...τα είχε κάνει δικά του...
όπως είχε κάνει κι εσένα....
Λίγα σπασμένα κομμάτια είχαν απομείνει μόνο...που τα πήρες στα χέρια σου και τα κρατούσες σφιχτά μέσα στα δάχτυλα σου...ώσπου μάτωσαν............

...Επιβάτες σ'ένα πλοίο δίχως προορισμό...
σε θάλασσες νεκρές θα βυθιστούμε...
κι αν το ταξίδι μας δεν έχει γυρισμό...
...μη σε νοιάζει......
με τα ονειρά μας αγκαλιά θα κοιμηθούμε........

...Κι ύστερα απλά έφυγες.....κι έγω ξύπνησα ξάνα μόνη..άγγιζα τον αέρα και προσπαθούσα να σε νιώσω κοντά μου.....μα είχες χαθεί...έκλεισα πάλι τα μάτια μου...και τότε με πήρες απ’το χέρι....και πήγαμε στην παραλία μας..θυμάσαι?Ξαπλώσαμε αγκαλιά στην άμμο..και με κρατούσες σφιχτά.....λες και δεν θα μ’άφηνες ποτέ....μου ψιθύριζες μια μελώδια....κι εγώ ταξίδευα στα χέρια σου..........